• Paulien Deijkers-Smit: - Mijn motto is om het leven van de zonnige kant te bekijken - .

    Paula Seijbel

'Ik geef mijn leven een negen', zegt Paulien Deijkers

WIERINGERWERF ,,Ik moet nog wel even eten hoor," verontschuldigt Paulien zich wanneer ik mijzelf aankondig voor het interview. ,,Maandag is namelijk mijn poetsdag. De uren vliegen voorbij." Met een broodje aardbei en een kop thee zit ze even later aan de keukentafel. ,,Starten maar!" roept ze vrolijk.

Paula Seijbel

Paulien Deijkers-Smit (65) is geboren en getogen in de Wieringermeer. Met een gewicht van vier pond werd ze door dokter Tamsma op de wereld gezet. ,,Ik hoefde niet in de couveuse aangezien het een heel warme zomer was," vertelt Paulien. ,,Met mijn gewicht is het overigens meer dan goed gekomen."

Vanuit de Gelderse Achterhoek kwamen haar ouders als pioniers naar de drooggelegde Wieringermeer om een gemengd bedrijf aan de Oosterkwelweg te starten. ,,Vele familieleden zijn in de Wieringermeer neergestreken. De families Tops, Reijers en Smit - voorheen van het Wagenpad - zijn allemaal familie. De nakomelingen van de acht broers en zussen van mijn vaders kant hebben onderling een zeer warme en hechte band. Eens per vier jaar wordt een grote familiereünie georganiseerd."

Toen Paulien - als jongste van vijf kinderen - net was geboren, ging haar oudste broer Ben naar het kleinseminarie Hageveld in Heemstede. Hij kwam slechts drie keer per jaar naar huis. ,,Ben is door een slopende ziekte helaas op 49-jarige leeftijd overleden."

Na de Don Boscoschool, die als een rode draad door haar leven loopt, stapte Paulien dagelijks op de fiets, richting Dr. Ariëns Mavo in Middenmeer. Al jong was ze gek op kinderen, de keuze kleuterjuf te worden was daardoor snel gemaakt. ,,Samen met vriendin Toos van Setten-Breed heb ik de lagere school en de opleiding tot kleuterleidster gevolgd bij de nonnen aan de Oudegracht in Alkmaar."

Twee Rienen

In het uitgaansleven leerde ze in de Mariannebar Rien Deijkers kennen. Op haar twintigste trad ze met hem in het huwelijk. ,,We moesten wel, want we kregen een huis in Wieringerwerf. En samenwonen zat er bij mijn traditionele ouders niet in. Gelukkig was Rien ook van katholieken huize dus dat gaf geen problemen."

Ondertussen werkte Paulien fulltime als kleuterjuf in 't Veld. ,,Ik wilde graag dichter bij huis werken en solliciteerde bij de rooms-katholieke kleuterschool De Springplank in Wieringerwerf. Ik werd aangenomen als hoofdleidster en verving daarmee de zus van Toos, José Bil-Breed, die zich met Piet volledig ging richten op hun onderneming, de Mariannebar. Toen zoon Ruud zich in 1981 aankondigde zette Paulien een punt achter haar schoolcarrière. ,,Zo ging dat in die tijd, je raakte zwanger en stopte met werken." Drie jaar later kwam zoon Bart. ,,Inmiddels hadden Rien en ik de Hubo-winkel aan de Terpstraat. Daar verrichtte ik hand- en spandiensten". Na tien jaar besloten Rien en Paulien de Hubo vaarwel te zeggen. Ze startten een eigen winkel, Meubelmaat Rien Deijkers aan de Dorsmolen, in de nieuwe wijk Oosterterp. Een winkel waar alles voor in en om de woning te koop was. In 1995 keerde Paulien als parttime kleuterjuf terug naar de Don Bosco, waar ook haar beide zonen naar school waren gegaan.

In de periode die volgde ging de gezondheid van Rien achteruit. Uiteindelijk werd de diagnose ALS gesteld. ,,We hadden nog nooit van deze ziekte gehoord. De specialist raadde ons aan de winkel vaarwel te zeggen. Tot het moment dat we in 2006 voorgoed de deuren sloten bediende Rien onze klanten vanuit zijn booster alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Mede door de enorme hulp van familie, vrienden en medewerkers konden we dit volhouden". In 2009 overleed Rien op 58-jarige leeftijd. Na een aantal jaren alleen, ontmoette Paulien via het bestuur van de Culturele Raad Wieringermeer haar huidige partner Rien Hoekenga. ,,Bijzonder om twee Rienen in mijn leven te hebben. Ook hij heeft zijn partner, Trees, moeten missen. Via Rien mag ik oma zijn van drie kleinkinderen. Sinds een jaar heeft mijn zoon Bart ook een dochtertje."

Tien vragen

Paulien vindt het moeilijk om zichzelf in vijf woorden te classificeren. ,,Dat laat ik graag aan anderen over." Als hobby's heeft ze lezen, fietsen en schrijven. Al meer dan 42 jaar schrijft ze een column in het kerkblad De Steunzender. Sinds haar dertiende schrijft ze 's avonds in een dagboek. ,,De beste therapie om goed te slapen." Paulien is voorzitter van het Katholiek Vrouwengilde, secretaris van de Culturele Raad en lid van de Raad van Kerken. Wie is deze bezige bij?

Hoe staat u in het leven? ,,Positief, ondanks ziekte en tegenslagen. Mijn motto is om het leven van de zonnige kant te bekijken."

Hoe was u als kind? ,,Rebels. Wilde alle optredens in de Oude Beurs meemaken. Ik had een kamer waarvan zowel de muren als het plafond waren volgeplakt met posters uit de Muziek Express. Mij favoriete band was en is nog steeds Golden Earring."

Welk cijfer geeft u uw leven en waarom? ,,Een negen. Rien en ik hebben elkaar, we zijn gezond, inmiddels niet meer gebonden waardoor we veel dingen samen kunnen ondernemen. Onze kinderen doen het goed en als zij het goed hebben, heb je dat als ouder ook."

Wie zijn uw helden in het leven? ,,Vrijwilligers. Ik heb zo'n bewondering voor allen die zich belangeloos voor anderen inzetten."

Wat deed u eens maar nooit meer? ,,Doordat we een parkeerplaats misten moest ik de laatste rit naar Frankrijk noodgedwongen op de Périphérique rijden. Een ringweg om Parijs van zes rijen dik. Ik bleef kalm en het kwam gelukkig goed af."

Wie heeft u het laatst gebeld? ,,Mijn zus Els. Iedere zondagavond bellen we elkaar. We sluiten steevast af met 'de wens van de week'."

Wat is uw mooiste jeugdherinnering? ,,Het spelen op de boerderij en logeerpartijtjes. Door onze koeien konden we nooit op vakantie. Iedereen mocht bij ons logeren, vriendinnetjes en familieleden. En dan via een smalle ladder op de schuurzolder klimmen waar we hutten maakten van strobalen, gevaar zagen we niet."

Wat is uw favoriete vakantiebestemming? ,,Nu Frankrijk verleden tijd is, Nederland ontdekken met de caravan. Nederland is zo mooi. Iedere provincie heeft zijn eigen karakteristieke kenmerken."

Wat maakt u verdrietig? ,,Ruzie en onenigheid."

Wat is de belangrijkste les die het leven u heeft geleerd? ,,Pluk de dag en geniet van alles wat op je pad komt. Dat besef je pas als je de andere kant van de medaille kent."